September 07, 2017

வேலூர் CMC செய்வது அயோக்கிய தனம் ! இதுதான் 'நீட்' புரட்சியா ?

வேலூர் CMC செய்வது அயோக்கிய தனம் ! இதுதான் 'நீட்' புரட்சியா ? வேலூர் CMC யில் மருத்துவப் படிப்பு அனுமதி நிறுத்தம் ! என் சொந்த ஊர் வேலூர். பிறந்தது CMC யில், வளர்ந்தது, படித்தது எல்லாம் வேலூர் தான். என் நண்பர்கள் பலர் CMC யில் படித்திருக்கிறார்கள், வேலை செய்திருக்கிறார்கள். என் தங்கை அங்கு 3 வருடம் வேலை செய்திருக்கிறார். CMC மருத்துவமனையைப் பொருத்த வரை, உலகத் தரம் வாய்ந்த சிகிச்சை, அருமையான மருத்துவர்கள், பணத்திற்காக தேவையில்லாத சர்ஜரி செய்யும் விஷயங்கள் இல்லை, ஓரளவுக்கு குறைந்த கட்டணம். இதை நான் நேரடியாக பார்த்தும் இருக்கிறேன். நிற்க. ஆனால், Christian Medical College(CMC) இல் MBBS சேர்க்கை என்பது மிகவும் ரகசியமான ஒன்று. மாநில பாடத்திட்ட மதிப்பெண்கள் கணக்கில் கொள்ளப்படாது, சமூக நீதி அடிப்படையில் ஒதுக்கீடு அறவே கிடையாது, *தமிழக மாணவர்கள் 10%க்கும் குறைவாகவே இருப்பர்...* பெரும்பாலும் மலையாள கிறித்துவர்கள் தான் அனைத்து மட்டத்திலும் இருப்பர். கிறித்துவ சமயத்தைச் சார்ந்தவர்கள் மட்டுமே அங்கு சேர முடியும். அதுவும் Church Sponsorship அதாவது CSI diocese, கேரளா Diocese, பிஷப் சிபாரிசு, Staff Dependents அடிப்படையில் மட்டுமே MBBS படிப்புக்கு அனுமதி. அதற்கு ஒப்புக்குச் சப்பானுக்கு ஒரு நுழைவுத் தேர்வு. யார் MBBS சேர போகிறார்கள் என்பது தேர்வு எழுதுவதற்கு முன்பே நிர்வாகத்தினர் முடிவு செய்கின்றனர். ஆக, இது கிட்ட தட்ட Match Fixing மாதிரி MBBS seat fixing. இது வேலூரில் இருப்பவர்கள் அனைவருக்கும் தெரியும். அங்கு படிப்பதற்கும் வேலைக்கு சேர்ந்து சலுகைகள் பெறவும் கிறித்துவ மதத்திற்கு மாறுபவர்கள் ஏராளம். அங்கு MBBS முடித்தவர்கள் 2 ஆண்டுகள் மிக சொற்பமான ஊதியத்திற்கு கட்டாயம் வேலை செய்ய வேண்டும். அனைத்து படிப்பு படிக்கும் மாணவர்களுக்கும் இதே நிலை தான். இத்தனை வருடம் இப்படிப்பட்ட அட்மிஷன் மோசடியை எந்த அரசாங்கங்களும் ஏன் கண்டுகொள்ளவில்லை என்பது புரியாத புதிர் ! ஆக அவர்கள் நீட்டிற்கு எதிராக குதித்திருப்பதில் ஆச்சரியப் பட ஒன்றுமில்லை. ஒன்று அவர்களை நீட்டிற்கு வரவழையுங்கள்... இல்லையென்றால் AIIMS மருத்துவமனையாக மாற்றிடுங்கள்... நன்றி : கபிலன் எண்ணங்கள் நன்றி : வாட்ஸ்ஆப் (உறுதி செய்யப்படாத தகவல்)

August 24, 2017

1 YES TV தொலைக்காட்சியில் எனது நேர்முகம் - 1

1 YES TV தொலைக்காட்சியில் எனது நேர்முகம் - 2

"வதம்" தமிழ் திரைப்பட படப்பிடிப்புத் தளத்தில்...

பீச்சாங்கை முன்னோட்டம் : இதில் நான் மருத்துவராக நடித்துள்ளேன் என்பதை மகிழ்வுடன் தெரிவித்துக்கொள்கிறேன்

January 16, 2017

என் அம்மா !

இந்தச் சூழலில் இப்படியொரு தலைப்பில் எது வந்தாலும் சற்று குழப்பமாகத்தான் இருக்கும். ஆனால், இங்கே நான் பதிவு செய்ய இருப்பது "என் அம்மா'வைப் பற்றி. இதுவரையில் நான் சந்தித்த, அனுபவித்த, நெகிழ்ந்த, மகிழ்ந்த, அழுத, பிரமித்த.... இப்படி பல்வேறு விசயங்களை பதிவு செய்துள்ளேன். ஆனால், அதிகமாக என் அம்மாவைப்பற்றி நான் பதிவு செய்ததில்லை. அல்லது பதிவு செய்ய நினைத்ததும் இல்லை... காரணம் தெரியவில்லை. நேற்றிரவு அமெரிக்காவிலிருந்து என் அம்மாவை அலைபேசியில் அழைத்துப்பேசினேன். காரணம், சமீபத்தில் வெளியான "கத்திச் சண்டை" திரைப்படத்தை தமிழகத்தில் இருக்கும் என் அம்மா, தம்பிகள், தங்கைகள், குழந்தைகள் இப்படி குடும்பத்தோடு பார்க்கச் சென்றிருந்தனர். காரணம் நான் அதில் நடித்திருந்தேன். அனைவருடைய அலைபேசியையும் அழைத்து, வழக்கம்போல் (!) யாரும் எடுக்காததால், வழக்கம்போல் எப்போதும் எடுத்துப் பேசும் என் அம்மாவின் அலைபேசிக்கு அழைத்தேன்.

"அம்மா.... எப்படியிருக்கம்மா ?" (ஒருமை என நினைக்க வேண்டாம்... அதுதான் அழகு)

"அய்யா.... படம் பாத்தையா... சூப்பரா இருந்துச்சுய்யா... ஆனா! கடைசிவரைக்கும் ஒனக்கு பிரியாணி கெடைக்கவே இல்லையேய்யா.... அழுதுட்டேன்யா....

இதுதான் என் அம்மா.... (படத்தில் எனக்கு கடைசி வரை பிரியாணி கிடைக்காததுபோல் ஒரு நகைச்சுவைக் காட்சி)
 
நான் மட்டும் பிரமித்ததில்லை, என்னோடு எப்போதும் அல்லது எப்பொழுதாவது என் கிராமத்துக்கு வரும் என் அனைத்து திரையுலக, பள்ளி, கல்லூரி நண்பர்களனைவரும் பிரமித்து என்னிடம் 'என் அம்மா' பற்றி அடிக்கடி பகிர்ந்து கொள்ளும்போதுதான் என்னால் 'என் அம்மா' பற்றி உணர முடிந்தது.

என் அம்மாவை சிலர் வெகுளி என்பார்கள். சிலர் சிறந்த நகைச்சுவையுணர்வுள்ள, சுவாரசியமானவர் என்பார்கள். சிலர் மிகுந்த இரக்க குணம் உடையவர் என்பார்கள். இன்னும் சிலர் 'கோபமா? அப்படின்னா?' என கேட்கும் அளவுக்கு அதீத பொறுமை குணம் கொண்டவர் என்றெல்லாம் சொல்வார்கள்.

என்னை, 'அய்யா, தம்பி, அய்யாவு, பெரிய தம்பி, மூத்தவன், குட்டி, தக்காளி என.... இப்படித்தான் என் அம்மா, என் கிராமத்து உறவுகள், தோழமைகள்... ஏன்! என் தங்கைகளின் குழந்தைகள் உட்பட என்னை... அப்படித்தான் அழைப்பார்கள்.

"ஏம்மா ! எம்பேர சொல்லி கூப்பிட மாட்டேங்கிற"

பேரு சொன்னா பெலன் (பலம்) கொறஞ்சிரும்தான்ய்யா...

இதுதான் எனக்கு கிடைத்த பதில்.

நான் எங்கிருந்தாலும்... இரண்டு நாட்களுக்கும் மேல் அழைக்காவிடில்... என்னை தவறாமல் அழைத்துப்பேசும் என் அம்மா. என்னை மட்டுமில்லை என் குடும்பத்தில் அனைவரையுமேதான். என் அம்மாவின் ஒவ்வொரு அசைவிலும் ஒர் இராணுவ ஒழுங்கிருக்கும். என்னிடம் இருப்பதாய் என் தோழன் ஆம்பல் கென்னடி (இயக்குநர்) சொல்வார். ஒருவேளை என் அம்மாவிடம் இருந்து எனக்கு வந்திருக்கலாம்.

ஒருமுறை என் இளைய தங்கை கல்பனா "அண்ணே! அம்மா ஏதோ பேசணும்னு சொன்னிச்சு. கூப்பிடு" என்றாள். அழைத்தேன்.

"அம்மா ! சொல்லும்மா...."

"தம்பி! எனக்கு மொழங்கைய்க்கி மேல, தோள்பட்டைக்கி கீழ... கடுக்குதுய்யா !

நான் கொஞ்சம் படபடப்புடன்...

"அனுசுயாவுக்கு கால் பண்ணி, (என் மூத்த தங்கை - மருத்துவக்கல்லூரி பேராசிரியை) டாக்டர்கிட்ட கூட்டிட்டுப் போகச் சொல்லு, இல்லாட்டி நானே பேசுறேன்."

"சொல்றத கேளுய்யோவ்.... அதெல்லாம் எனக்கு ஒன்னுமில்ல... நீ பயப்படாத. எனக்கு... ம்ம்.. இந்த காதுல வச்சு, போனை எடுக்காமலே பேசுவாங்கள்'ல....."

சற்று குழுப்பத்துடன்... "என்னம்மா! சொல்ற.... புரியல"

"அதான்ய்யா... நீ, தம்பியெல்லாம் கார் ஓட்டும்போது போனை எடுக்காமலே, காதுல எதையோ தண்டட்டி மாதிரி வச்சுகிட்டு பேசிகிட்டே போவியளே அது என்ன....?"

"ஓ....ப்ளூ டூத்தா ?"

"ம்ம்... ஆமா! அது ஒன்னு வாங்கிக்குடுய்யா"

"சரிம்மா.. நான் வரும்போது வாங்கிட்டு வர்றேன், சரி.... யாருக்குமா அது?"

எனக்குதான்யோவ்....

கொஞ்சம் சிரிப்பை அடக்க முடியாதவனாய்... "ம்ம்.... சரிம்மா, வாங்கிட்டு வர்றேன். நீ டாக்டர போயி பாரு, நான் அனு'வுக்கு போன் பண்றேன்."

"நீ ஏண்டா தம்பி.... இன்னும் இப்படி வெகுளியாவே இருக்கே !

"என்னம்மா"

கை வலி'க்கி காரணம் புரியலயா ஒனக்கு?

"ம்ம்.... சொல்லு"

"ஓந்தங்கச்சிங்க ரெண்டு பேரும் போன எடுத்து எங்கிட்ட பேச ஆரம்பிச்சாளுகன்னா.... அய்யா ! மூணு மணி நேரம் பேசுவா மூத்தவ. நானும் இந்தக்கைய்ய மாத்தி, அந்தக்கைய்ய மாத்தி... வலி தாங்க முடியாம ஒரு வழியா பேசி முடிச்சு போனை அங்குட்டு அக்கடா'ன்ன வைப்பேன். எப்படித்தான் தெரியுமோ... கழுகுக்கு மூக்கு வேர்த்தமாதிரி ஓந்தங்கச்சி எளயவ ஆரம்பிப்பாய்யா... அடுத்து அவ போனை வைக்க அங்குட்டு ஒரு மூணு மணிநேரம். முடியலய்யா.... நானும் திட்டிக்கூட பாத்துட்டேன், வெக்கத்தெ விட்டு... பல தடவை சொல்லியும் பாத்துட்டேன். ம்ஹீம்... நடக்கலயே!"

ம்ம்..... ஒரு வழியாய் என்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு, "அவங்க போன் பண்ணா நீ இனிமே எடுக்காத, அப்படியே எடுத்தா கொஞ்ச நேரம் பேசிட்டு வச்சுரு"

"எப்படிய்யா அப்படி இருக்க முடியும்? இங்கென ஒண்டிக்கட்டையா இருக்கேன். நான் போனை எடுக்காட்டி புள்ளைய பயந்துராதுகளா ?"

இதுதான் என் அம்மா.

நான் எப்போது அலைபேசியில் அழைத்தாலும் என் அம்மா என்னிடம் பேசுவதற்குள் எனக்கு முதலில் கேட்கும் குரல் என் அம்மாவின் செல்லப்பிள்ளைகளான வான்கோழிகள், கோழி-சேவல்கள், கிண்ணிக்கோழிகள், வாத்துகள் அல்லது ஏதாவது புதியதாய் அடைக்கலம் புகுந்துள்ள ஒரு ஜீவராசியாகத்தான் இருக்கும்.

ஒருமுறை அமெரிக்காவிலிருந்து அழைக்கிறேன். இந்தியாவில் அந்தி சாயும் நேரம்.

"தம்பி... நல்லாருக்கியாய்யா, விவேகா, புள்ளைங்கள்லாம் சும்மாருக்குகளா?"

"ம்ம்... எல்லாம் நல்லாருக்கோம்மா, நீ எப்படியிருக்கே, மருந்து மாத்திரையெல்லாம் ஒழுங்கா சாப்புடுறியா, டெய்லி காலைல நடக்குறியா?"

இப்படி சில மணித்தியாலங்கள் பேசிக்கொண்டிருக்கையில்.....

"ஏய்யா... அங்கென போறது யாரு? வெளிச்சம் தெரியல...." அங்கு யாரிடமோ என் அம்மா.

"தம்பி செத்த இருய்யோவ்... வெளி லைட்ட போட்டுட்டு வாரேன். உள்ள போன டவர் எடுக்காது" இது என்னிடம்.

நான் காத்திருக்கிறேன். என் அம்மா அங்கே யாருடனோ பேசிக்கொண்டிருப்பதை நன்றாக கேட்க முடிகிறது.

"ஏய்யா... யாரு... தம்பி நீங்களா? எங்கேப்பா இந்த மசண்டை நேரத்துல, இருட்டுல.. கால்'ள மிதியடிகூட இல்லாம எங்கே போறே?"

"இல்லம்மா... ஆடு கெடைல கெடக்கு... இன்னும் வீட்லருந்து சோறு குடுத்து விடல. அதான் சாப்புட போறேன்"

"அட... ஒனக்கென்ன புத்தியா மலுங்கிப்போச்சு ? புள்ளகுட்டிக்காரன்..... பூச்சி பொட்ட கெடந்து கடிச்சா ஓம்பொண்டாட்டி புள்ளயல யாரு பாப்பா? அட! இங்குட்டு வா.... இந்தா இப்படி திண்ணைல ஒக்காரு... சாப்பாடு எடுத்துட்டு வர்றேன்" அங்கு அவரிடம்.

என்னிடம்....

"தம்பி ! போனை வய்யிய்யா... இந்த கீதாரி தம்பிக்கி சாப்பாடு போடறேன். இந்த இருட்டுல சோத்துக்காக எம்புட்டுத் தூரம் போகும்... இங்கன சாப்புடட்டும். பொண்டாட்டி சாப்பாடு கொண்டு வந்தா தண்ணிய ஊத்தி வச்சா காலைல பழைய கஞ்சிக்கி ஆயிட்டுப்போகுது. நான் போனை வச்சிறன்யா... நீ ஒடம்ப பாத்துக்க. புள்ளையகிட்ட சனி, ஞாயிறுல பேசுறேன்."

இதுவும் என் அம்மா!
 
பொதுவாக நான், என் தம்பிகள் மற்றும் குடும்பத்துடன் சென்னையிலிருந்து எங்கள் கிராமத்துக்கு செல்கிறோம் என்றால், தென் மாவட்டங்களில் வசிக்கும் என் தங்கைகள் குடும்பத்துடன் கிராமத்தில் சங்கமித்து விடுவது வழக்கம். நாங்கள் கிளம்பியது முதல் வீடு சென்றடையும்வரை சுமார் 50 கி.மீட்டருக்கு ஒருமுறை அலைபேசியில் அப்டேட் செய்துகொண்டே இருக்கவேண்டும்.

"தம்பி ! மத்தியான சாப்பாட்டுக்கு வந்துருவியளாய்யா?"

"அம்மா ! நீ பேசாம ரெஸ்ட் எடும்மா, நைட் சாப்பாடு செஞ்சா போதும். நாங்க வந்து பாத்துக்குறோம்"

"ஆடும் கதவும் நிகராம்" பள்ளிப் பிராயத்தில் வாசித்திருக்கிறேன்.

எப்படித்தான் தெரியுமோ? என் கிராமம் செல்லுமுன், சுமார் 15 கி.மீ. தொலைவில் உள்ள காளையார்கோவிலில் மகிழ்வுந்துகளை நிறுத்தம் செய்வது வழக்கம்.

"காளையார்கோயில் வந்துட்டீங்களாய்யா?"

"இப்பத்தான் காரை நிறுத்துனோம்மா. எதுவும் வாங்கணுமா?"

"எல்லாமே இருக்கு. வேனும்னா... பால் மட்டும் வாங்கிக்கிட்டு வாங்க. அய்யா... கருப்பன் பேரம்பேத்திய, பள்ளிக்கொடம் போற புள்ளகுட்டிய இங்குட்டு வருங்க... அதுகளுக்கு எதாச்சும் திம்பண்டங்க கொஞ்சம் வாங்கிட்டு வாங்க. கையப்பாக்குங்க.

"பாபு இருக்கானா?" (என் கடைசித்தம்பி).

"ஏம்மா ? அவன் கடைக்கி போய்ட்டான்....சொல்லு"

"இல்லய்யா... ஒங்கிட்ட காசு இருக்காதுய்யா..." (நான் சினிமா வாய்ப்பு தேடி அமெரிக்காவிலிருந்து சென்னை வந்து சிரமப்படுகிறேன் என்பதில் என் அம்மாவுக்கு மிகுந்த வலி)

"நீ சொல்லும்மா.... நான் வாங்கிட்டு வாரேன்"

"நீ... வாங்க வேணாம். பாபுகிட்ட சொல்லி.... மறக்காம முருகனுக்கும், சுந்தரம் மாமாவுக்கும் முடிஞ்சா தண்ணிகிண்ணி (சரக்கு) வாங்கிட்டு வாங்க"


பால், தயிர், மாலைகள் (என் தந்தையின் கல்லறைக்கும்..... கூடவே கோயில்களுக்கும்), அம்மா சொன்ன மேற்படி சோமபானங்கள் சகிதமாக, ஒருவழியாய் வீடு வந்து சேர்வோம்.

வந்ததும்.... காரை விட்டு இறங்கியதும் முதன் முதலில் என் (எனக்கு மட்டுமே) இரு கன்னத்திலும் என் அம்மா தரும் "இரு முத்தங்கள்"..... அவை போதும்....ஆயுள் கூடும்....

ஒரு வழியாய்... அனைவரும் அசெம்பிள். என் அம்மாவின் சமையல் கலை கட்டும். மேற்படி கருப்பன் பேரன் பேத்திகள், சுந்தரம் மாமா, முருகன், மாப்பிள்ளை, மச்சான், சித்தப்பா.... அனைவரும் என் வீட்டு வாசலில் சங்கமம்.....

தெரிந்தும் தெரியாததுபோல்... என் மருமகள்கள் மூலமாய்... எங்களுக்கு வரவேண்டிய என் அம்மாவின் அனைத்து நொறுக்குத்தீணிகளும், சோமபானத்திற்கு சொகுசு சேர்க்கும்.

எங்களனைவரையும் சாப்பிட வைத்து, நடுநிசியில் உறங்கச் செல்லும் என் அம்மா உறங்கப்போகும் நிசப்தத்தை நானறியேன். திடீரென வெண்கலப்பாத்திரங்களுக்கு ஈயம்பூசுவதுபோல் ஏதோ சத்தம் கேட்டு, புரண்டு படுக்கையில் என் அம்மா அடுப்பாங்கரையில் ஏதோ செய்து கொண்டிருப்பது மட்டும் எனக்கு கனவுபோல் வந்து செல்லும்.

ஸ்லோமோஷனில் வரும் ஒலியலையைப்போல்.... என் சகோதரச்சேவல்களின் 'வேக்-அப் அலாம்' என்னை உசுப்பி விடும். ஒரு வழியாய் டீ, காபி, குழந்தைகளனைவருக்கும் தேவையான பால், செர்லாக், ஹார்லிக்ஸ், பூஸ்ட்..... பிறகு, அனைவருக்கும் காலைச் சிற்றுண்டி பரிமாறப்படும். இட்லி, பொங்கல், தோசை, உப்புமா, குறைந்த பட்சம் ஒரு நான்கு வகை சட்னிகளோடு, சாம்பார் தயாராகி நடுவில் என் அம்மா பரிமாற அனைவரும் சாப்பிடும் அழகு அற்புதம்.

ஆனால்....

எனக்கு மட்டும் அவை எதுவுமே என் அம்மா தர மாட்டாள்.....

"தம்பி வாடா.... வந்து ஒக்காந்து... சேந்து சாப்புடு" இது என்னை அம்மா அழைக்கும் குரல்

வர்தா புயலாய் நான் வர..... வழி விட்டு அனைவரும் விலகி உட்கார.....

சுடு கஞ்சியும், பழைய சாதமும், சின்ன வெங்காயமும், பச்சை மிளகாயும், அளவோடு கலந்த உப்பும், கடைந்தெடுத்த மோரில் மூழ்கிக்கிடக்கும் ஒரு குண்டா எனக்காக காத்திருக்கும்.....

குண்டாவுக்குத் துணையாக.....

உறித்து கழுவிய சின்ன வெங்காயம், வத்தல், கூழ் வடகம், ஊறுகாய், புளி-மிளகாய் (கோஸ்-மல்லி), உப்புக்கண்டம், கருவாடு, மிதுக்க வத்தல், மோர் மிளகாய், கத்தரி வத்தல், பாவைக்காய் வத்தல், கொத்தரை வத்தல்..... இத்தனையும்......

கூடவே... நேற்று அல்லது முந்தாநாள் வைத்த பழைய (மீன் - புளிக்) குழம்பும் அதைச் சாப்பிட ஒரு சிறு டேபிள்ஸ்பூன்....

இதைவிட வேறு எனக்கு என்ன வேண்டும்..... எனக்குத் தெரிந்தவரை இதுதான் சொர்க்கம்.


இது என் அம்மா(வின் கைவண்ணம்) ஸ்பெஷல்....


இப்படி என் அம்மா பற்றி எழுத எவ்வளவோ இருக்கிறது.....

நான் ஏழு வயதில் முதல் ஏர் பூட்டி என் வயலில் உழுவதை ரசிக்க ஏழு மணிக்கே சாப்பாடு கொண்டு வரும் என் அழகு அம்மாவை...

நடவு நடும் தலித் மகளிரின் செல்லக்குழந்தைகளையெல்லாம் வயல் வெளியில் மதிய சாப்பாட்டிற்கு பேர் சொல்லியழைக்கும் பாசத்திற்குரிய சிக்கலம்மாவை... (என் அம்மா பிறந்த ஊர் சிக்கல்-நாகப்பட்டினம்)

மழையில் யார் நனைந்தாலும் தன் முந்தானையில் துவட்டும் என் அம்மாவை....

என் அம்மாவின் பீரோவில் அடுக்கி வைக்கப்பட்டிருக்கும் அழகு கைத்தறி சேலைகளை....

எப்போது என் கிராமத்திற்கு சென்றாலும்... நான் விரித்துக்கொள்ள, போர்த்திக்கொள்ள தரும் என் 'அம்மாவின் மணம்' மாறாத புடவைகளை......

கோபமாய் கத்துவதாய் கத்தி.... பிறகு கூப்பிட்டு கோழியடித்து சாப்பாடு போடும் என் அம்மாவின் அதீத பாசத்தை....

யார் வந்தாலும்... காபி, டீ போட்டுக் கொடுக்கும் ஒரு தேநீ(னீ)ர் தாயை....

மறக்காமல் அனைவரையும் அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசும் அன்புத்தாயை....

அமுதசுரபியாய் அனைவருக்கும் பரிமாறும் அமுதசுரபியை...

ஆடு, கோழி, மாடு, மரங்களின் பாசைகளைப் புரிந்த ஒரு தமிழச்சியை...

பழைய சோறை பக்குவமாய் பறிமாறும் 'பக்கா பெர்ஃபெக்ட் ஸ்பெஷலிஸ்ட்'டை.....

மது குடிப்பதை வன்மையாகக் கண்டித்தபோதும், மகன்(ள்)களுக்கும், மகன்(ள்)களின் நட்பு-மகன்(ள்)களுக்கு மகத்தான 'சைட்-டிஷ்'ஐ செய்து தரும் மகத்தான தாயை....

"நீ... வீட்டுக்கு மூத்தவன்டா...." என அவ்வப்போது அறிவுரை சொல்லும் என் மூத்த சகோதரியை....

நான் கல்லூரியில் படிக்கையில்.... "ஒனக்கு என்ன வேணும்'மா என்றதும் "எனக்கு எதுவும் வேணாய்யா... நான் சாகுறதுக்குள்ள எனக்கு ஒரு பத்து பவுன் ரெட்டை வடம் சங்கிலி மட்டும் பண்ணிப் போட்டுருய்யா" (அம்மா பாசையில் : ஒரு குண்டுமணிகூட நான் வாங்கிக் குடுக்கல)

நான் அமெரிக்கா அழைத்துச் செல்லும்போது.... என் தந்தை பற்றியே புலம்பிக்கொண்டிருந்த ஓர் அற்புதமான என் தந்தையின் காதலியை.....

அமெரிக்காவில் எங்களோடு இருக்கையில்.... நீ செய்த குறும்புத்தனங்கள், அமெரிக்க நெடுஞ்சாலையில் விரைந்து செல்லும் கார்களை பார்த்து நீ "பறக்குறாய்ங்களேய்யா.... அப்படி எங்கேதான்யா போவாய்ங்கெ" என்ற உன் வெள்ளை உள்ளத்தை....

விவேகா அலுவலகம் சென்றாலும்... எங்களுக்கு சுடச்சுட நீ செய்து கொடுத்த நம்ம ஊர் மீன் குழம்பை....

கிராமத்தில் இருக்கும் உன்னையும், அமெரிக்க அலுவலகத்தில் இருக்கும் விவேகாவையும், சினிமா வாய்ப்புத் தேடி வடபழனியில் இருக்கும் நான் "கான்ஃபரன்ஸ்" செய்து பேச நினைக்கையில், அலுவலகத்தில் இருக்கும் மனைவி விவேகா, மிகவும் தாழ்ந்த குரலில் பேசும்போது உன் குரலையும் தாழ்த்திக்கொள்ளும் உன் வெகுளித்தனத்தை.... நீங்கள் இருவரும் பேசுவது புரியாமல் கடுப்பாகும் என் துர்ப்பாக்கிய சூழுலை....

நம் சூரகுடியில்.... நான் கேட்டும், முருங்கைக்கீரை சமைத்துத் தர மறந்துபோனதால்..... புலம்பித்தள்ளிய என் அம்மாவை.....

திரையரங்கின் வாசலில் உள்ள பேனரில் "நம்ம அண்ணன் போட்டோ எப்ப வரும்" என தம்பியிடம் கேட்கும் என் வெகுளித்தாயை....

நான் பாடிய "காவேரி பாடல்" ஒலிப்பதிவுக்கு அழைத்துச் செல்லவில்லை என்று கோபித்துக்கொண்ட என் மூத்த மகளை.....

என் அப்பாவை சினேகித்த ஆழத்தை என்னிடம் மட்டுமே பகிர்ந்துகொண்ட என் சினேகிதியை....

"பாவாடை தாவணியில்.... பார்த்த உருவாமா" - என் அப்பா... அம்மாவை திருமணம் செய்ய இயலாத நிலையில் பாடியதாய்... பகிர்ந்து கொண்டவளை....

பிறகு ஒரு வழியாய்... திருமணமானபின்...

இடதுசாரி இயக்கத்தில் தீவிரமாய் இருந்த என் அப்பாவின் நிழலாய், நிஜமாய், வெற்றியாய்.... இருந்த மார்க்ஸ் - ஜென்னியை....

என் மூத்த தம்பியின் திருமணத்திற்கு இரண்டு நாட்கள் முன் இறந்து போன என் தந்தையைப் பற்றிய துக்கத்தை சுமந்தவளானாலும்..... "பரவால்லடா, என் தாலி இறங்கியது இருக்கட்டும். அவளை தாலி கட்டி கூட்டிட்டு வாடா" என்று நடத்திக் காட்டிய என் வீரத்தாயை...

இப்படி... என் அம்மாவைப் பற்றி எழுதிக்கொண்டே போகலாம்.... எழுதுவேன் !
 
எப்போது என் கிராமத்துக்குச் சென்றாலும்.... திரும்ப சென்னைக்கு கிளம்பும்போது என்னை தனியாக அழைத்து என் சட்டைப் பைக்குள் வலுக்கட்டாயமாய்.... குறைந்த பட்சம் ஒரு 2000 ரூபாயை திணித்து.... "செலவுக்கு வச்சுக்கய்யா" என்று கூறி என் இரண்டு கன்னங்களிலும் அழுத்தமாய் தரும் முத்தங்களின் ஏக்கத்தை.....

பிறகு... எல்லோருக்கும் வழக்கம்போல் முத்தங்கள் தந்து... வழியனுப்பும்போது....

"இன்னும் ஓங்கஷ்டம் தீரலயேய்யா....." என்று எல்லோரின் முன்னிலையில் என்னிடம் கூறுகையில்....

என் தம்பிகள், அவர்தம் மனைவிகள், தங்கைகள், குழந்தைகள்..... நகைச்சுவையாய்....

"அவனுக்கென்ன ! அவன் ஜாலியா லைஃப்-ஐ எஞ்சாய் பண்றான்" என்று சொல்ல....

என் அம்மாவும்.... நானும் பார்த்துக்கொள்ளும் அந்த கண்களின் பாசைகளை, வலிகளை நானும், என் அம்மாவையும் தவிர வேறு யாரால் புரிந்து கொள்ள முடியும்....

...ம்ம்.... இதுவும் கடந்து போகும் !

நான்... ஒரு பணக்கார ஏழை.....


அம்மா ! இன்று உன் பிறந்த நாள்.....

உன்னுடைய பாசையில் உன்னை வாழ்த்துகிறேன்...

"நீ... தீர்க்காயிசோட.... நல்லா ஏழு தலைவாசல் கட்டி, மக்களோடும், மகிமையோடும் நல்லா, சிறப்பா வாழணும்"

நான் உன் மூத்த மகன்.... செல்ல மகன்.... தம்பி, அய்யா.... பெரிய தம்பி... வாழ்த்துகிறேன்.

"நீ என் செல்லம்மா.... "


"பிறந்த நாள் வாழ்த்துகள் அம்மா"

November 13, 2016

காவேரி தண்ணீர் உரிமை பிரச்சினை - விழிப்புணர்ச்சி பாடல்




 வணக்கம் ! 
வேறுபாடற்ற மத மற்றும் இன உணர்வு கொண்ட மக்கள் வாழும் இந்திய தேசத்தில் நாளும் நடந்தேறுகிறது கலகங்கள். விட்டுக்கொடுத்து வாழும் தன்மை மலுங்கடிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. நம் உரிமைகளை உரத்துக் கேட்டும் மறுக்கப்படுகிறது. நியாமான உரிமைகள் உதாசீனப்படுத்தப்படும் எந்த இடத்திலும் போர்க்குணத்துடன் போராட்டங்கள் முளைக்கும் காவேரி நீர் பங்கீடு குறித்த பிரச்னைகளில் அரசியலுக்கு உட்பட்ட நிலையில் மற்றும் இனப் பற்றுதல் என்ற முறையில் பல வன்முறைகள் தமிழ்மக்கள் மீது கட்டவிழ்க்கப்பட்டது கண்டு வெகுண்டதன் வெளிப்பாடு இந்தப் பாடல். தயவுசெய்து கூடுமானவரை பகிரவும். மிக்க நன்றி! 

பாடல் வரிகள்…

தொகையாறா
தமிழ்நாட்டு ரத்தநாளம்
காவேரி ஆறு – அத
தவறவிட்டா விவசாயம்
என்னவாகும் கூறு
 
கோரஸ்
ஆகச் சிறந்த தேசம் - இதில்
வாழ்வது சந்தோஷம்
ஆனா வாழ்க்கை நாசம் - மெல்ல
ஆகுது படுமோசம்


பல்லவி 1
இங்க நீவேற நான்வேற இல்ல - வேணாம்
நமக்குள்ள பேதங்கள் கொள்ள
நாம பாரத அன்னைக்கி பொறந்தோம்
அத பாதிபேர் இன்னைக்கி மறந்தோம்

மேடு பள்ளங்கள்
மண்ணுல கிடக்கட்டும்
ஓடும் வெள்ளங்கள்
அணைகள கடக்கட்டும்


கோரஸ்
ஆகச் சிறந்த தேசம் - இதில்
வாழ்வது சந்தோஷம்
ஆனா வாழ்க்கை நாசம் - மெல்ல
ஆகுது படுமோசம்


சரணம் 1
வானத்த எதிர்பாத்து
பாதி வாழ்க்கை போச்சி
வயவரப்பு செழிச்சாதான்
எங்களுக்கு மீட்சி

இலவசமா கேட்கவில்லை
இத்தனைக்கும் நாங்க
எளக்காரமா பாக்குறீங்க
எப்பவுமே நீங்க

தரை வெடிச்சிக் கெடக்குதுபார்
தாயோட பூமி
ஒருபோகம் அறுப்பறுக்க
ஒத்தவழி காமி


கோரஸ்
ஆகச் சிறந்த தேசம் - இதில்
வாழ்வது சந்தோஷம்
ஆனா வாழ்க்கை நாசம் - மெல்ல
ஆகுது படுமோசம்


சரணம் 2
உங்களுக்குக் கோபம் என்ன
உடன்பொறந்த உறுப்பா
எங்களுக்கும் கோபம் வரும்
எழுந்து நிப்போம் நெருப்பா

வருஷத்துக்கு மூனு மாசம்
கெஞ்சிக்கிட்டே இருக்க
வார்த்தைகள மதிக்காம
ஏளனமா மறுக்க

அடங்கிப்போக காரணமே
தாய் பிள்ளை என்று
அடிக்கடி ஏன் அடிதடிகள்
தேவையில்லை இன்று


கோரஸ்
ஆகச் சிறந்த தேசம் - இதில்
வாழ்வது சந்தோஷம்
ஆனா வாழ்க்கை நாசம் - மெல்ல
ஆகுது படுமோசம்


சரணம் 3
பழிக்குப் பழி தீர்வுன்னா
பகுத்தறிவு எதுக்கு
ஆத்திரம்தான் கண்ணை மூடும்
அறிவை நீ செதுக்கு

எக்கச் சக்க சேதாரம்
யாருக்கென்ன லாபம்
கரைவேட்டி வன்முறைக்கு
காட்டுகிற தூபம்

அணைக்கட்டி தேக்கி வையி
அது உன் தண்ணீரு
அண்டை நாட்டு மனுஷனாநீ
இந்தியனா கூறு


கோரஸ்
ஆகச் சிறந்த தேசம் - இதில்
வாழ்வது சந்தோஷம்
ஆனா வாழ்க்கை நாசம் - மெல்ல
ஆகுது படுமோசம்


சரணம் 4
தமிழ்மறைய தெறந்து பாத்தா
வீர தீரம் தெறிக்கும் – உங்க
வன்முறைய தெறந்து பாத்தா
மானம் ரோசம் சிரிக்கும்

அன்புகாட்டு சக உயிர்மேல்
என்பதையும் படிச்சோம்
புலியக்கூட முறத்தைக்கொண்டு
தொரத்தி நாங்க அடிச்சோம்

ஒருத்தியோட கோபம் பொங்கி
மதுரை பத்தி எரிஞ்சது
ஒன்னுகூடி தமிழன் வந்தா
ஒங்க கதை முடிஞ்சது


கோரஸ்
ஆகச் சிறந்த தேசம் - இதில்
வாழ்வது சந்தோஷம்
ஆனா வாழ்க்கை நாசம் - மெல்ல
ஆகுது படுமோசம் !

November 03, 2015

இளைஞர்களுக்கு இதோ என் பதில்

வாழ்ந்து முடித்துவிட்ட களைப்பு, எல்லா திசைகளிலிருந்தும் கல்லெறி பட்டது போன்ற விரக்தி, தம்மைச்சுற்றிலும் கடன் தொல்லை, வறுமை, பணிப்பளு, பெருந்தோல்வியடைந்துவிட்டது போன்றதொரு பிரம்மை... இப்படி அடுக்கிக் கொண்டே போகலாம். இவ்வளவையும் தாங்க முடியாமல், சகித்துக்கொண்டு ஏதோ வாழ்க்கை ஓடுகிறது. எங்களுடைய சிரமம் யாருக்கு புரியப் போகிறது என தாங்களாகவே தங்கள் மீது சுய பச்சாதாபப்பட்டுக்கொண்டு வலம் வருகிறவர்கள் முக்கால் வாசி இன்றைய இளைய தலைமுறைகள், குறிப்பாக டீன்ஸ் என்று சொல்லக்கூடிய பள்ளி, கல்லூரி இளைஞர்-இளைஞிகளே ! இவர்களுக்கு என் பதில் இதோ..... 

"நேரத்திற்கு வீட்டுக்குப் போங்கள், சமைக்கக் கற்றுக்கொள்ளுங்கள், குறைந்த பட்சம் சமைக்கும் அம்மா அல்லது அப்பாக்களுக்கு உதவி செய்யுங்கள். பாத்திரம் கழுவுங்கள், ஜன்னல், கதவு, தொலைக்காட்சி, காலணிதாங்கி, பால்கனி போன்றவற்றை சுத்தம் செய்யுங்கள். வீடு முழுக்க அங்கங்கு கழன்ற நிலையில் இருக்கும் போல்ட்டுகளை சரி செய்யுங்கள். தனியாக உங்கள் துணிகளையும் சேர்த்து துவைக்கும் அம்மாவிடம் அவற்றை வாங்கி வெயிலில் உலர்த்துங்கள். வீட்டைச் சுற்றி செடிகள், புல் தரையிருப்பின் அவற்றுக்கு தண்ணீர் விடுங்கள். அதிகம் வளர்ந்துள்ள புல்லை வெட்டி சீராக்குங்கள். வாகனங்களை கழுவி சுத்தம் செய்யுங்கள். பரணியில் இருக்கும் பழைய புகைப்படங்களையும், புத்தகங்களையும் தூசி தட்டுங்கள். இரும்புப் பெட்டிக்குள் இருக்கும் தாத்தா பாட்டியின் வெற்றிலை பாக்கு இடிக்கும் உலக்கை - உரலை ஒருமுறை தட்டிப் பாருங்கள். தொடர்ந்து வாசிக்க 'க்ளிக்' செய்யவும்


November 02, 2015

"பூங்காத்து திரும்புமா ? ஏம்பாட்ட விரும்புமா ?"

"பூங்காத்து திரும்புமா ? ஏம்பாட்ட விரும்புமா ?" 
 
இந்த பாட்ட எப்ப கேட்டாலும், எனக்கு மனசுக்குள்ள ரொம்ப வலிக்கும். ஆமா ! எல்லாருக்குமேதான். ஆனா, எனக்கு கொஞ்சம் அதிகமாவே.....

கனத்த மனசையும், கண்ணீரையும் என்னால கட்டுப்படுத்த முடியறதில்ல. 1990-ன்னு நெனைக்கிறேன். இந்தப் படம் ரிலீஸ் ஆனது 1985-ன்னாலும், எங்க ஊருக்கெல்லாம் லேட்டாதான் படம் வரும், நல்ல படம்'னா அடிக்கடி திரையிடுவாங்க. சிவகங்கை ஸ்ரீராம் தியேட்டர் இப்போதைய ரவிபாலா. பொதுவா நடிகர் திலகத்தின் நடிப்பை அதிகம் சிலாகிச்சு பேசுற எங்க அப்பா, அவரு சின்ன வயசுல பாத்த படங்கள், ரசிச்ச பாடல்கள் எல்லாம் எனக்கு இப்பவும் அத்துபடி. கம்யூனிஸ்ட் இயக்கத்துல ரொம்ப தீவிரமா, பரபரப்பா இருந்த காலகட்டங்கறதால அதிகமா படங்கள் பாக்க மாட்டார். எனக்கு பள்ளி விடுமுறைன்னா எங்கப்பா கலந்துக்கற எந்த பொதுக்கூட்டம், போராட்டம், சாலை மறியலா இருந்தாலும் என்னையும் கூட்டிட்டு போறது வழக்கம். இரவு சிவகங்கைல ஒரு பொதுக்கூட்டத்துல பேசி முடிச்சுட்டு, நள்ளிரவாயிட்டதாலயும், அப்பதான் மழை பேஞ்சு விட்டிருந்ததாலயும், எங்க கிராமத்துக்கு பேருந்து போக்குவரத்து இல்லாததாலயும், இப்ப என்ன செய்யலாம்'னு கேட்டார். நான் படத்துக்கு போகலாம்'னு சொன்னேன். அப்போ சிவகங்கைல மூணு தியேட்டர்னு ஞாபகம். அதுல ஒரு தியேட்டர்ல "முதல் மரியாதை"னு சொன்னேன். படம் பாக்க அவருக்கு உடன்பாடு இல்லன்னாலும், எனக்காகவும், சிவாஜி கணேசன் படங்கறதாலயும் எங்கப்பா ஒத்துக்கிட்டாரு. போறதுக்கு முன்னாடி ரோட்டுக் கடைல ஆட்டுக்கறி தோசையும், ஆம்லேட்டும் சாப்பிட்ட ஞாபகம். மழை விட்டிருந்த நள்ளிரவும், அந்த மணமும் அப்பப்பா... இன்னிக்கும் என்னால உணர முடியுது. அப்பறம் சைக்கிள்ல தியேட்டருக்கு போனோம். தியேட்டருக்கு ஒரு நூறு அடிக்கு முன்னால சைக்கிள நிறுத்தினாரு. எங்கப்பா தோள்ல எப்பவும் கம்பீரமா காட்சியளிக்கும் சிவப்புத்துண்டு மடிக்கப்பட்டு அவருடைய சிவப்பு பேக்'குக்குள்ள ஐக்கியமானது. என்னப்பா'ன்னு கேட்டேன். "யாராவது தெரிஞ்சவங்க இருப்பாங்க, நான் பொதுவா இந்த மாதிரி எடத்துக்கெல்லாம் வர்றதில்ல இல்லயா?"ன்னாரு. ஒரு வழியா திரையரங்குக்குள்ள போயி, கடைசி சீட், எங்க தலைக்கு மேல ஆபரேட்டர் ரூம்ல இருந்து படம் வர்ற ரெண்டு துளைகள். எத்தனையோ படங்கள் ஊர்ல திரையிடும்போது சேந்து பாத்திருக்கோம். ஆனா தியேட்டர்ல அப்பாவோட சேந்து பாத்ததா எனக்கு ஞாபகம் இல்ல. அதுனால, இந்தப் படம் எனக்கு ரொம்ப ஸ்பெஷல். படம் பாத்திட்டுருக்கோம்.

"பூங்காத்து திரும்புமா ? ஏம்பாட்ட விரும்புமா ?" இந்த பாட்டு திரையில ஓடிட்டு இருக்கு. ஏதோ சரசர'ன்னு சத்தம். எங்கப்பா திடீர்னு எந்திரிச்சு ஆபரேட்டர் துளைக்கு பக்கத்துல செவுத்துல தட தடன்னு தட்டினாரு. லைட்டெல்லாம் போட்டுட்டாங்க. லைட் போட்டதால அணைக்கச் சொல்லி ஒரே விசிலும், சத்தமும் காத கிழிச்சது. எனக்கு ஒன்னும் புரியல. ஓரத்து சீட்டுல ஒக்காந்திருந்த எங்கப்ப எந்திரிச்சாரு. பக்கத்துல ஒருத்தர் கீழ கெடந்து துடிக்கிறார். கை கால் எல்லாம் வெட்டி வெட்டி இழுக்குது, சிமெண்ட் தரைல தேச்சு தேச்சு கை கால் எல்லாம் ரத்தம் ஒழுக ஆரம்பிக்கிது. திடீர்னு எங்கப்பா அவர அப்படியே அலேக்கா தூக்கிட்டு வெளியே போறாரு. லைட் எல்லாம் அணைச்சிட்டாங்க.... பாட்டு ஓடிட்டு இருக்கு. எனக்கு ஒன்னும் புரியல. நானும் எந்திரிச்சு அப்பா பின்னாடியே போறேன். அவர தூக்கிட்டுப் போன எங்கப்பா நேரா ஆபரேட்டர் ரூமுக்குள்ள போயி, ஏதோ ஒரு இரும்புக் கம்பிய கொடுத்து, அவர ஆசுவாசப்படுத்தி ஒக்காற வைக்கிறாரு. கொஞ்ச நேரத்துல கோலி சோடா, டீ எல்லாம் வருது.

ஆபரேட்டர் எங்கப்பாகிட்ட, "காக்கா வலிப்பு தோழர், நீங்க எப்படி இங்கே...?", "இப்பதான் பொதுக்கூட்டம் முடிஞ்சது. பஸ் இல்ல, தம்பி படம் பாக்கணும்னான். வந்தேன்.
சரி, தோழர் ! நீங்க போயி பாருங்க. அவர நம்ம பக்கத்து ஊருதான். நான் பாத்துக்கறேன்" என்று அந்த நண்பரை ஆபரேட்டர் ரூமிலிருந்தே படம் பாக்க வச்சாரு. வலிப்பால் அவதிப்பட்டவரு என் அப்பாவைப் பார்த்து கையெடுத்துக் கும்பிட்டு, "ரொம்ப நன்றிய்யா, நீங்க மட்டும் இல்லன்னா, நான் பொழச்சிருக்க மாட்டேன்" என்று நெகிழ வைக்க, "அதெல்லாம் ஒன்னுமில்லப்பா, இது ஒரு சின்ன விசயம், பயப்படாத, காலைல போயி வைத்தியரப் பாத்துட்டு வீட்டுக்குப் போகணும் என்ன?" என்றவாறு அங்கிருந்து கிளம்ப, என் அப்பாவின் வெள்ளை வேட்டி சட்டை எல்லாம் இரத்தக்கறை. சரி, போகலமா'ன்னு எங்கிட்ட கேட்க, ஆபரேட்டர் கொடுத்த தண்ணீரில் அப்பா வேட்டி, சட்டைய கொஞ்சம் சுத்தம் பண்ணிட்டு, ஆபரேட்டர் எனக்காக சிபாரிசு செய்ய மறுபடியும் படம் பாக்க தியேட்டருக்குள்ள போனோம். எனக்கு படம் முழுசா பாக்க முடியலயேங்கிற வருத்தம் ஒருபக்கம். உள்ள நுழையும்போது மறுபடியும் லைட் போட்டாங்க. தியேட்டர்ல ஒரே சத்தம். படம் நிறுத்தப்பட்டது. மீண்டும் மீண்டும் சத்தம், விசில். அருகில் சிந்தியிருந்த ரத்தம் என்னோட கண்ணுல பட்டது. ஒருவழியா உள்ளே போய் ஒக்காந்தோம்.

"என்ன ஆச்சரியம் ! "பூங்காத்து திரும்புமா ? ஏம்பாட்ட விரும்புமா ?" மறுபடியும் ஓட ஆரம்பிச்சது. எனக்கு ஒரே சந்தோசம், தியேட்டருக்குள்ளயும் ஒரே சந்தோச விசில் மட்டும் குரல். அந்த லேசான முகம் தெரியிற வெளிச்சத்துல அப்பா முகத்த பாத்தேன். என்னைப்பாத்து அவர் சிரிச்ச அந்த அழகு முகம் இப்பவும் என் மனசுக்குள்ள நிக்கிது. ஒரு வழியா படம் பாத்துட்டு அங்கருந்து ஜெயவிலாஸ் பஸ்ல காளையார்கோயில் வந்து இறங்கி, நானும் என் அப்பாவும் ரத்தக்கறையோடும், மன நிறைவோடும் கிட்டத்தட்ட 15 கி.மீ சைக்கிள்ல வீடு வந்து சேந்தோம்.

அந்த சிவப்புக்கறையும், என் மனசுல பதிஞ்சிருந்த நிறைவும், இன்னிக்கு ஏற்பட்டிருக்கிற வலியும் எப்படி மறையும் ? 

நானும் என் அப்பாவும் சேர்ந்து தியேட்டர்ல பாத்த முதலும் கடைசியுமான அந்தப் படம்தான் "முதல் மரியாதை". "பூங்காத்து திரும்புமா ?" எப்பல்லாம் இந்தப் பாட்ட கேக்குறேனோ அப்பல்லாம் இந்த காட்சி என் கண்ணை நனைச்சுட்டு போயிடும். அதுமாதிரிதான் இன்னிக்கும் அதிகாலைல எந்திரிக்கும்போது என்னையறியாமலே இந்தப் பாட்டு என்னோட மனசுக்குள்ள ஒலிச்சுகிட்டே இருந்துச்சு... இதயம் கனக்க ஆரம்பிச்சது..... இதோ... என் தொண்டை அடைக்கிது...  

ஏன்னா... இதே நாள்... 2005 நவம்பர் 2, என்னோட அப்பா எங்ககிட்டேருந்தும், அவர் நேசிச்ச இந்த மண்ணுகிட்டேருந்தும் விடுப்பு எடுத்த நாள்....

"பூங்காத்து திரும்புமா ? ஏம்பாட்ட விரும்புமா ?"

இசைஞானிக்கு என் நன்றி
 

October 24, 2015

வணக்கம் உறவுகளே ! சவுகார்பேட்டை திரைப்படத்தில் நானும் நடித்திருக்கிறேன்

வணக்கம் உறவுகளே ! சவுகார்பேட்டை திரைப்படத்தில் நானும் நடித்திருக்கிறேன். தயவு செய்து இந்த முன்னோட்டத்தைப் பார்த்து நண்பர்களிடம் பகிருங்கள். நன்றி :) விரைவில் வெள்ளித்திரையில்...


October 21, 2015

திண்ணையில்... நானும் என் ஈழத்து முருங்கையும்

சற்று நேரத்தில் இரையாகப் போகிறோம் என்பதுகூட தெரியாமல் ஒரு பருந்தின் கால்களுக்குள் சிக்கிக் கதறி, தன் தாயையும், கூடப்பிறந்தவர்களையும், தான் ஓடி விளையாடிய மண்ணையும் ஏக்கத்தோடு பார்க்கும் ஒரு கோழிக்குஞ்சுவின் தவிப்பிற்கும், தான் வாழ்ந்த மண்ணை, மரத்தை, மனிதர்களை விட்டு நிரந்தரமாய் பிரிந்து, அன்னிய நாட்டிற்கு நிரந்தர அகதிகளாய் செல்பவர்களின் உயிர் வலிக்கும் பெரிதாய் வித்தியாசம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இப்படி தன் மண்ணைவிட்டு வரும்போது, தன் கொள்ளைப்புறத்தில் பல வருடங்களாய் பாசத்தோடு பார்த்து பார்த்து  வளர்த்த, அந்த முருங்கை மரத்தை மட்டும் விட்டுவர மனம் வருமா என்ன? போரின் உச்சத்தில் உணவுப் பண்டங்கள் வாங்கக் கூட வெளியில் செல்ல இயலாத நாட்களில் தாயாய் தன் குடும்பத்துக்கே உணவளித்தது அந்த முருங்கை உறவுதானே! தன் சொந்த மண்ணைப் பிரிகையில் கண்ணீர் மல்க இரண்டே இரண்டு முருங்கைக் கிளைகளை மட்டும் வெட்டி தன்னோடு சேர்த்தணைத்துக்கொண்டு தமிழகம் வந்து சேர்ந்த நம் தொப்புள் கொடி உறவுத் தாயோடு, அந்த முருங்கைக் கிளைகளும் அகதிகளோடு அகதிகளாய் தமிழகம் வந்து சேர்ந்தன..... 

October 16, 2015

புதுக்கோட்டை நகரமே திக்கு முக்காடியது

அன்பிற்கினிய எம் தமிழுறவுகளே ! தோழர்களே !! வணக்கம். கடந்த (அக்டோபர்) 11-ந்தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை புதுக்கோட்டை நகரமே கலை கட்டியது. ஆம் ! வலைப்பதிவர்கள் சந்திப்பு 2015, நான்காம் ஆண்டு திருவிழாவில் புதுக்கோட்டை நகரமே திக்கு முக்காடியது. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு நான் கலந்துகொண்ட ஒரு சிறப்பான நிகழ்வாக அமைந்தது. இந்த விழாவில் கலந்துகொள்வதற்காகவே, அமெரிக்காவிலிருந்து வந்த எனக்கும், வந்திருந்த தோழர்களுக்கும் மிக்சிறந்த மரியாதை செய்து, அற்புதமான முறையில் விழாவினை ஏற்பாடு செய்திருந்த விழாக்குழுவினருக்கு வெளிநாடு வாழ் தமிழர் மற்றும் வலைப்பதிவு தோழர்களின் சார்பாக என் நெஞ்சார்ந்த நன்றியைத் தெரிவித்துக்கொண்டு எதிர்வரும் அடுத்த பதிவர் விழாவுக்காகக் காத்திருக்கிறேன். காலையில் விழாவிற்கு வந்த நான் மாலையும் திரும்ப வந்துவிட்டேன். இடையில் சில மணி நேரங்கள் அரங்கில் இருக்க இயலாமைக்கு வருந்துகிறேன். தோழர்கள் என்னை மன்னிக்கவும். காரணம், என் நெருங்கிய தோழர் இல்லத்தில் ஓர் எதிர்பாரா சம்பவம் நிகழ்ந்தமையால் நான் அங்கு விரைந்து செல்லவேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டுவிட்டது. எனவே, சில தோழர்களின் அற்புதமான சொற்பொழிவைக் கேட்க இயலவில்லையே என்ற வருத்தத்தை விழாக்குழுவினரின் அற்புதமான மிக நீண்ட காணொளி நிவர்த்தி செய்தது. காலை முதல் விழா முடியும்வரை விழாக்குழுவினரின் சுறுசுறுப்பும், உபசரிப்பும் என்னைத் திக்கு முக்காடச் செய்தது. விழாவில் கலந்து கொள்ள இயலாத தோழர்கள் தயவுசெய்து கீழ் காணும் சுட்டிகளின் மூலம் விழாவினை முழுவதுமாக கண்டு களிக்குமாறு கேட்டுக்கொள்வதோடு, தயவு செய்து கீழுள்ள  வலைப்பதிவின் வாயிலாக அங்குள்ள கோரிக்கைகளை நிவர்த்தி செய்யவேண்டுமாய் கேட்டுக்கொள்கிறேன். மீண்டும் இன்னொரு தருணத்தில் நாமனைவரும் சந்திப்போம் என்று கூறி விழாக்குழுவினர் அனைவருக்கும் என் பாராட்டுகளை இங்கே சமர்ப்பிக்கிறேன். நன்றி, வணக்கம்.

புதுக்கோட்டையில் நடந்து முடிந்த பதிவர் விழாவில் “எந்தக் குறையும் இல்லை” என்று, வந்து சென்ற நம் பதிவர்கள் பதிவுகளைப் போட்டு வாழ்த்துகிறீர்கள். மற்றவர் பதிவுகளிலும் போய் பின்னூட்டங்களிட்டுப் பாராட்டுகிறீர்கள்! அந்த அன்பிற்கு எங்கள் இதய நன்றி!

வலைப்பதிவர்களின் சந்திப்பு நிகழ்வுளுக்கான வலைப்பதிவு முகவரிக்கு அழுத்தவும்

காணொளிகள்

October 13, 2015

திண்ணையில்.... என் "ஒத்தப்பனை"

என் வீட்டிலிருந்து பார்த்தால் சுமார் அரை கி.மீ தூரத்தில் தெரியும் அந்த ஒத்தப்பனை (ஒற்றைப் பனை மரம்) என் கண்ணுக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். சுமார் ஐந்து கி.மீ தூரத்திலிருக்கும் பள்ளியிலிருந்து நான் வரும் அந்த மாலைப் பொழுதுவரை, காலையில் செய்த குழி பணியாரங்களை ஈரத்துணியில் கட்டி கையில் வைத்துக்கொண்டு எனக்காக மிகுந்த ஆவலோடு காத்திருப்பார் என் தாத்தா. ஆம்! அவர் என் தந்தையின் தாத்தா ...... http://puthu.thinnai.com/?p=30574

October 08, 2015

ஒத்தப்பனை - நவநீ

என் வீட்டிலிருந்து பார்த்தால் சுமார் அரை கி.மீ தூரத்தில் தெரியும் அந்த ஒத்தப்பனை (ஒற்றைப் பனை மரம்) என் கண்ணுக்குத் தெளிவாகத் தெரியும். சுமார் ஐந்து கி.மீ தூரத்திலிருக்கும் பள்ளியிலிருந்து நான் வரும் அந்த மாலைப் பொழுதுவரை, காலையில் செய்த குழி பணியாரங்களை ஈரத்துணியில் கட்டி கையில் வைத்துக்கொண்டு எனக்காக மிகுந்த ஆவலோடு காத்திருப்பார் என் தாத்தா. ஆம்! அவர் என் தந்தையின் தாத்தா சுப்பராசா (இப்படித்தான் அவரை அழைப்பார்கள்). நான் அவருடைய பேரனின் மகன், கொள்ளுப்பேரன். அதிகாலையில் நான் கண் விழிக்கும் முன்னரே வயல் காட்டில் கண் விழிக்கும் அவர், நான் பள்ளியிலிருந்து வந்ததும் வராததுமாய் என்னைக் கட்டியணைத்து, சிவக்கச் சிவக்க வெற்றிலை நிரம்பிய வாயால் என்னை முத்தமிட்டு... "அய்யாடி வாங்க, எங்கப்பென் வாங்க... என்னெப்பெத்தவுக வாங்க..." என்று கொஞ்சிய கையோடு, கட்டி வைத்திருந்த குழி பணியாரங்களை ஒன்று விடாமல் ஊட்டி விடுவார். ஒரு வழியாகப் பணியாரங்கள் முடிந்ததும், என் வீட்டு மைலைப்பசுவின் மடியிலிருக்கும் அசல் பால் இறக்குமதி செய்யப்பட்டு, மிச்ச மீதியுள்ள என் வயிற்றின் காலியிடத்தை 'காப்பி'யாய் கச்சிதம் செய்யும். பிறகு, இருபுறமும் கால் போட வைத்து, என்னைத் தன் தோளில் தூக்கி வைத்துக்கொண்டு, "அந்தப் பனமரத்துல யாகுமுத்து இருக்கானான்னு பாருய்யா" என்பார் என் தாத்தா. "ஆமா தாத்தா, இப்பத்தான் மரத்துல ஏறிகிட்டு இருக்காரு"... இது நான். இருவரும்.... இல்லை, இல்லை அவர்மட்டும் அந்த மரத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிப்பார். நான் பாதை பார்த்து முள், மேடு, பள்ளம் என வழி சொல்லுவேன் அவர் தோளில் இருந்தபடி. அவருக்குச் சற்று தூரப்பார்வை குறைவாதலால் என்னை தினந்தோறும் அந்த மரத்திற்கு அழைத்துச் செல்வது வழக்கம். ஒரு வழியாக மரத்தடி வந்து சேரவும், யாகுமுத்து என்ற அந்த 'கள்' இறக்கும் கணவான் மரத்திலிருந்து இறங்கவும் சரியாக இருக்கும். பொங்கும் நுரையோடு ததும்பத் ததும்ப பனங்கள்ளை சுரைக்குடுக்கையில் (முற்றி, காயவைத்து, காம்பு வெட்டப்பட்ட சுரைக்காய் குடுக்கை) நிரப்பி, இடுப்பிற்குப் பின்புறம் அது தொங்கும் அழகு, அப்பப்பா... நானும், என் தாத்தாவும் இன்னும் சில என் தாத்தாவின் சிநேகிதர்களும் மரத்தடியில் காத்திருப்போம். உடனே, பக்கத்தில் உள்ள பனங்குட்டிகளில் உள்ள பனை ஓலைகளை வெட்டி, சிறு சிறு பட்டைகள் செய்து, கள்ளில் தற்கொலை செய்துகொண்ட தேனீக்களை அகற்றிவிட்டு, அந்த சோமபானமானத்தை பட்டைகளில் ஊற்றி ஒவ்வொருவரும் உரிந்து குடிக்கும் சத்தமும், அந்த வாசமும், பாசமும், பறிமாறலும் என் எண்ணம் விட்டு நீங்காது இன்னும் நிழலாடிக்கொண்டிருக்கின்றன. 'யாரிடமும் சொல்லக்கூடாது' என்ற என் தாத்தாவின் சத்தியப் பிரமாணத்தோடு, நானும் பலமுறை பனங்கள்ளைச் சுவைத்திருக்கிறேன். 

ஆனாலும், குடிக்கும்போது என் உடம்பு சிலிர்க்கும். திடீரென்று ஒரு வாசனை... சுட்ட உப்புக்கண்டமும், கருவாடும் கட்டி வைத்திருந்த இடுப்பை விட்டு விடுதலை செய்யப்பட்டு கள் பட்டைக்கருகே காத்திருக்கும். பனங்கள், சுட்ட கருவாடு, உப்புக்கண்டம்..... சொர்க்கம்... சுரைக்குடுக்கை சுத்தமாகும்..... 

இவை இனி எப்போதாவது கிடைக்குமா? நானும் ஒவ்வொரு முறை என் கிராமத்துக்குச் செல்லும்போதெல்லாம், என் தாத்தா, அவரின் சினேகிதங்கள், அமர்ந்து கள் பருகிய அந்த இடத்தையும், இன்றும், கம்பீரமாய்க் காட்சியளிக்கும் அந்த 'ஒத்தப்பனை'யையும், பட்டை பிடிக்க ஓலைகள் வெட்டிய அந்தப் பனங்குட்டிகள், இன்று ஓங்கி வளர்ந்து கிட்டத்தட்ட அந்த ஒத்தப்பனைக்கு இணையாக நிற்பதையும் தவறாமல் பார்த்துவிட்டு, பெருமூச்சோடு வீடு திரும்புவேன். அந்தப் பனைமரத்தை பலமுறை நான் கட்டியணைத்து கண்ணீர் விட்டிருக்கிறேன். ஓங்கி வீசும் காற்றில் அந்தப் பனைமரம் என்னை கட்டியணைத்துக்கொண்டு, அசைந்து அசைந்து எனக்குள் ஏதோ சொல்லும். என் தாத்தா இன்று என்னோடு இல்லாவிட்டாலும், இன்னும் கம்பீரமாய் அங்கு நின்று பள்ளியிலிருந்து வரும் என்னைக் கட்டியணைத்துத் தழுவுவதாய்த்தான் இன்றும் உணர்கிறேன். 

 - நவநீ

நல்லா வருவ - தமிழ் குறும்படம்

September 15, 2015

நானும் என் ஈழத்து முருங்கையும்

சற்று நேரத்தில் இரையாகப் போகிறோம் என்பதுகூட தெரியாமல் ஒரு பருந்தின் கால்களுக்குள் சிக்கிக் கதறி, தன் தாயையும், கூடப்பிறந்தவர்களையும், தான் ஓடி விளையாடிய மண்ணையும் ஏக்கத்தோடு பார்க்கும் ஒரு கோழிக்குஞ்சுவின் தவிப்பிற்கும், தான் வாழ்ந்த மண்ணை, மரத்தை, மனிதர்களை விட்டு நிரந்தரமாய் பிரிந்து, அன்னிய நாட்டிற்கு நிரந்தர அகதிகளாய் செல்பவர்களின் உயிர் வலிக்கும் பெரிதாய் வித்தியாசம் இருக்க வாய்ப்பில்லை. இப்படி தன் மண்ணைவிட்டு வரும்போது, தன் கொள்ளைப்புறத்தில் பல வருடங்களாய் பாசத்தோடு பார்த்து பார்த்து  வளர்த்த, அந்த முருங்கை மரத்தை மட்டும் விட்டுவர மனம் வருமா என்ன? போரின் உச்சத்தில் உணவுப் பண்டங்கள் வாங்கக் கூட வெளியில் செல்ல இயலாத நாட்களில் தாயாய் தன் குடும்பத்துக்கே உணவளித்தது அந்த முருங்கை உறவுதானே! தன் சொந்த மண்ணைப் பிரிகையில் கண்ணீர் மல்க இரண்டே இரண்டு முருங்கைக் கிளைகளை மட்டும் வெட்டி தன்னோடு சேர்த்தணைத்துக்கொண்டு தமிழகம் வந்து சேர்ந்த நம் தொப்புள் கொடி உறவுத் தாயோடு, அந்த முருங்கைக் கிளைகளும் அகதிகளோடு அகதிகளாய் தமிழகம் வந்து சேர்ந்தன.
மண்ணைப் பிரிந்து கடல் கடந்து தப்பி வந்த தம் மக்களோடு மக்களாய், கனத்த மனத்துடன் தானிருக்கும் இராமேஸ்வரம்-மண்டபம் முகாமில் வலியறிந்து, குறிப்பறிந்து, தாயாய் சேவை செய்த செவிலி ஒருத்திக்கு ஒரு முருங்கை உறவை தத்துக்கொடுக்கிறாள் அந்த ஈழத்துத்தாய். அன்போடு பெற்றுக்கொண்ட செவிலித்தாய் அந்தக் கிளையை எப்படியாவது வளர்த்துவிட வேண்டும் என்கிற வைராக்கியம் இருந்தபோதிலும், தம்மால் இயலுமோ இயலாதோ? என்ற ஐயத்தில் "அண்ணன் கை.... ராசி, அவன் கையில் கொடுத்தால் அவன் எப்படியும் ஆளாக்கி/மரமாக்கி விடுவான்" என்ற தன்னம்பிக்கையில் தன் அண்ணனிடம் அன்போடு தருகிறாள். அண்ணன் ஆசை ஆசையாய் அள்ளி அணைத்து அந்த ஈழத்து உறவை நம் மண்ணில் நிரந்தரமாக்குகிறான்.

அபார வளர்ச்சி, அற்புதமான சுவை.... முழுமையாய் வளர்ந்து அந்த அண்ணனை மகிழ்விக்குமுன் அவன் அமெரிக்கா சென்று விடுகிறான். சில வருடங்கள் கழித்து ஒரு கோடையில் வந்தவன் கண்களில்... குளிரூட்டியது. ஓங்கி வளர்ந்து, மென்மையான வாசத்துடன், பூக்களும், காய்களுமாய் நிறைந்து கம்பீரமாய் காட்சியளித்தது அந்த முருங்கை உறவு. அண்ணன் கண்களில் "ஈழம் தந்துவிட்ட அந்த அண்ணன்" கண்களின் ஆனந்தக் கண்ணீர்". கண்கள், மனம், வயிறு எல்லாம் நிறைந்து போனது. சில மாதங்கள் கழித்து உச்சியில் தொங்கிக்கொண்டிருந்த அந்த முருங்கை நெத்து (முதிர்ந்த நெற்று) அண்ணனை பார்த்து கைசைத்துக்கொண்டே சலசலவென்ற சத்தத்துடன் காலடியில் வந்து விழுந்தது. அள்ளி அணைத்து முத்தமிட, அந்த நெத்து தந்த சத்தம் 'அம்மா எப்படியிருக்கிறாள், அண்ணன் எங்கிருக்கிறார்' என்று கேட்பதாய் கேட்டது.  
அண்ணன் திரும்பவும் அமெரிக்க பயணத்திற்கு ஆயத்தமாகிறான். கூடவே, அந்த முருங்கை நெத்தையும் எடுத்துச் செல்ல முடிவு செய்கிறான். சட்ட விரோதம் என்பது பற்றியெல்லாம் சற்றும் அவன் சிந்திக்கவில்லை. ஈழத்து முருங்கை இறங்கிய வேகத்தில் அழகான தொட்டிக்குள் அமொிக்க மண்ணோடு ஐக்கியமானது. சிறு வயதில் தன் கொள்ளுத்தாத்தா கையாண்ட உத்தியைப் பயன்படுத்தி அந்த நெத்தை முழுவதுமாக தொட்டிக்குள் புதைத்தான். தனித்தனி விதையை நட்டு வைக்காமல் முழு நெத்தையும் அப்படியே ஆழத்தில் நட்டு வைத்தால் அனைத்தும் சேர்ந்து மொத்தமாக, செழிப்பாக வளரும் என்ற தன் தாத்தாவின் உத்திதான் அது. அந்த முருங்கை நெத்தை அண்ணன் அமெரிக்காவின் தன் கொள்ளைப்புறத்தில் நட்டு வைக்க ஆசைதான். ஆனால், அமெரிக்க தட்பவெப்பநிலையில் முருங்கை வளராதென்பதால் தொட்டிக்குள் கட்டாயமாக்கப்பட்டது.

திரும்பவும் தாயகப் பயணம். ஓர் இரண்டு மூன்று மாதங்களுக்குப் பிறகு அதிகாலை எழுந்ததும் கைப்பேசியை திறக்கையில் கண் கொள்ளாக்காட்சி. மனைவி அனுப்பியிருந்த புகைப்படத்தில் அந்த முருங்கைக் கன்று அவன் கைபேசியில் கண்ணைப் பனி(றி)த்தது. அப்பப்பா.... அந்த சந்தோசத்திற்கு இணையேது. தன் முதல் மகள் பிறந்த தினம் நினைவுக்கு வந்து போனது. இப்படியாக குளிர்காலங்களில் குழந்தைகளோடு குழந்தையாக வீட்டுக்குள்ளும், கோடை காலங்களில் மரங்களோடு மரமாக கொள்ளைப்புறத்தில் மளமளவென்று வளர்ந்தது. ஈழ மண்ணில் பிறந்து இந்திய வம்சாவழியாய் இப்போது அமெரிக்க மண்ணில் எங்கள் குடும்பத்தில் ஓர் அங்கத்தினராய் மாறிப்போன என் முருங்கை உறவை காணும்போதெல்லாம் என் கண்ணில் ஈழம் மலர்ந்துவிட்ட மகிழ்ச்சி. இந்த என் முருங்கை வித்து, நெத்து தரும் அந்த தருணத்திற்குள்ளாவது ஈழம் மலர்ந்து விடுமா? என்ற ஏக்கத்தை எனக்குள்ளிருந்து எடுக்க இயலவில்லைதான். 

கடந்த முறை நான் செல்லும்போது முருங்கைக்கீரையை முழுவதுமாய் பறித்து சுவைத்துவிட எத்தனிக்கையில் மனதுக்குள் எங்கோ ஓர் மூலையில் வலிக்கத்தான் செய்தது. என் மனைவி பறிக்கவே கூடாது என்று தடுத்தும், அவன் வளர்ச்சிக்காக அதை செய்யாமலிருக்க முடியவில்லை. மொத்தமாக குடும்பத்தோடு நின்றுகொண்டு காம்புக்குக்கூட காயம் பட்டுவிடக் கூடாதென்ற கவனத்தில் பக்குவமாய் பறித்தெடுத்த நிமிடங்கள் இன்றும் என் கண்முன் நிழலாடுகிறது.

அந்த முருங்கைக்கீரை மொத்தமாய் எங்களது இரத்தத்தில் சங்கமித்தது. மீண்டும் நான் அமெரிக்கா செல்லும்வரை அந்த முருங்கை உறவை அன்போடு கவனிக்க தாயாய் என் மனைவி, தமக்கையராய் என் மகள்கள்....

ஒவ்வொரு முறை அலைபேசும்போதும் மறக்காமல் நலம் விசாரிக்கிறேன். வாரமொரு முறையேனும் வலை முகநேரம்/நேரடி காணொளி செய்கிறேன் (Face Time / Web cam). காத்திரு......

இதோ இரண்டே மாதங்களில் வந்து விடுகிறேன் என் ஈழத்து உறவே.....

ஏக்கத்தோடு உன் அண்ணன்


January 21, 2015

"தொட்டால் தொடரும்" நாளை 23.01.2015 வெள்ளியன்று உலகமெங்கும்...

வணக்கம் உறவுகளே !
" FCS கிரியேஷன்ஸ் துவார் சந்திரசேகர் தயாரிப்பில், இயக்குனர் கேபிள் சங்கரின் இயக்கத்தில் தமன், அருந்ததி மற்றும் பல நட்சத்திரங்கள் நடித்திருக்கும் "தொட்டால் தொடரும்" திரைப்படம் நாளை 23.01.2015 வெள்ளியன்று உலகமெங்கும் திரைக்கு வருகிறது என்பதை மகிழ்ச்சியோடு தெரிவிக்கிறேன். இந்தப் படத்தில் உங்களின் வற்றாத அன்பிற்கினிய நானும் ஒரு கதாபாத்திரத்தில் நடித்துள்ளேன். தயவு செய்து எனதன்பு மிக்க உறவுகளனைவரும் "திரையரங்கிற்கு சென்று" இத்திரைப்படத்தினை பார்த்து படக்குழுவினர் அனைவருக்கும் உங்களின் மேலான ஒத்துழைப்பினை நல்குமாறு வேண்டி நிற்கிறேன்.

நன்றியோடும் வற்றாத அன்போடும் 
உங்கள் - நவின் சீத்தாராமன் smile emoticon

"முன்னோட்டங்கள் உங்கள் பார்வைக்கு"